Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą...

Pamiętajmy o tych, co od nas odeszli...

"Wielkieś nam uczyniła pustki....", Kochana Beatko...

Dziękujemy Ci za to, że mogliśmy Cię spotkać. Dziękujemy w imieniu tych, których wykształciłaś, zaraziłaś pasją, którzy dzięki Tobie wybrali kierunek kształcenia, znaleźli swoją drogę. Zasiałaś w nich ziarno...Dziękujemy za wspaniałe kompetencje i zdolność przekazywania wiedzy. Dziękujemy za ruch i energię, jaką wokół siebie wytwarzałaś.

Dziękujemy, że mogliśmy na Ciebie patrzeć - byłaś jak najcenniejsze dzieło sztuki.

Przepraszamy za słowa miłości, których nie wypowiedzieliśmy, za gesty przyjaźni, których nie okazaliśmy, za podziw, którego nie wyraziliśmy.

Przepraszamy.

Twoja śmierć wiele znaczy dla naszej społeczności: wspólnie przeżywamy smutek, poczucie straty, staramy się pocieszać i wspierać, jesteśmy bardziej współczujący, dbający o relacje. Niech to trwa jak najdłużej...

 

Drodzy nauczyciele, panie dyrektor, uczniowie…

Z przykrością żegnamy bliską nam osobę, jaką była pani profesor Beata Gilewska, jedna z najbardziej widocznych postaci tej szkoły.

Przyznam, że spotkał mnie ogromny zaszczyt, że mogłam poznać tę kobietę. Uważam, że jest ona wzorem do naśladowania dla tych, którzy chcą być niezależni, ambitni, którzy chcą wzbudzać szacunek, a jednocześnie tak, jak ona – żyć pełnią życia i przejść przez nie z uśmiechem na twarzy. Taka była pani Gilewska, taką ją znamy z lekcji, ze szkolnego korytarza i spoza szkoły.

Pani profesor oddała nam część siebie, przekazała życiową mądrość, ogromną wiedzę (nie tylko z dziedziny biologii i języka angielskiego), ale przede wszystkim wniosła wiele radości w nasze serca. Długo jeszcze wspominać będziemy jej charakterystyczne powiedzonka, które kierowała do swoich uczniów. Misie, lumpy, potworki, miss do odpowiedzi… Nie da się tego zapomnieć. I mimo tak zwanych „humorków”, które miewała od czasu do czasu, mimo specyficznych sposobów popychania nas w stronę nauki, wiemy bardzo dobrze, że chciała dla nas jak najlepiej. Budziła w nas ambicje, czasem z powodzeniem, a czasem nie, ale najważniejsze, że robiła to dla nas, żebyśmy byli najlepsi. Taki był jej cel w tej szkole. I kiedy pani wicedyrektor weszła do klasy i powiedziała, że pani Gilewska naprawdę nas kochała, to nie bez powodu poczułyśmy ukłucie bólu w naszych sercach i olbrzymi żal. Żal o to, że życie jednak nie jest sprawiedliwe, a niezwykle kruche i jak się okazuje – zbyt krótkie. Bo chyba wszyscy się zgodzimy, że była zbyt młoda, żeby odejść.

Tak, więc z bólem serca bliskim szaleństwu, żegnamy Panią, Pani profesor. My… Pani potworki…

Anna Gwizdalska w imieniu klasy 3d

Odszedł Przyjaciel Szkoły.....

4 lipca 2009 r. zmarł Janusz Hamerszmit - artysta teatralny i filmowy, mąż naszej ukochanej Marioli.
Pan Janusz Hamerszmit związany był z XLIII LO poprzez osobę swojej żony, ale też poprzez sympatię, jaką darzył uczniów naszej szkoły. Przez ostatnie lata wspierał szkolną grupę teatralną, przygotowywał uczniów do konkursów recytatorskich, festiwali twórczości dzieci i młodzieży Mokotowa, reżyserował szkolne akademie.
Zapamiętamy Go jako wielbiciela pięknej frazy, śpiewającego poetę, mistrza wyrafinowanego humoru, Człowieka o niezwykłym temperamencie. Na zawsze.........

Dyrektor XLIII LO - Bogumiła Wiatrak